Soms is er alleen ruimte nodig
Rouw kent geen vaste vorm.
Geen vaste tijd. Geen juiste manier.
Ik werk nog aan de laatste details van deze website.
Waarom raakt het me nog steeds zo?
Je dacht dat het beter ging. Dat je er al wat verder van af stond. En dan is er ineens iets kleins, een geur, een liedje, een moment aan tafel, en ben je er weer middenin. Alsof de tijd niets heeft gedaan.
Rouw werkt niet in een rechte lijn. Het komt en gaat, soms op de meest onverwachte momenten. Dat betekent niet dat je achteruitgaat. Het betekent dat je iemand hebt liefgehad.
Ik wil niemand tot last zijn
Dus zeg je dat het gaat. Je trekt je terug, houdt het bij je, probeert het zelf te dragen. Terwijl je eigenlijk gewoon iemand nodig hebt die er even echt bij is. Die niet schrikt van je verdriet en niet probeert het op te lossen.
Jouw rouw is geen last. Het is de keerzijde van wat je hebt verloren.
Hoe ga ik verder zonder jou?
Niet omdat je wilt vergeten. Maar omdat het leven doorgaat, ook als jij daar nog helemaal niet klaar voor bent. Je probeert te functioneren, een dag te vullen, aanwezig te zijn voor anderen. En ondertussen draag je iets mee wat niemand ziet.
Verder leven betekent niet loslaten. Het betekent leren hoe je iemand meeneemt in een leven dat er anders uitziet dan vroeger.
Iedereen heeft een mening over hoe je moet rouwen. Maar niemand rouwt zoals jij.
Ik verloor mijn moeder aan de gevolgen van borstkanker, en toen ik dacht te weten hoe verlies voelde, verloor ik daarna mijn zusje aan dezelfde ziekte. Naar buiten toe ging het leven gewoon door, ik deed wat er gedaan moest worden, maar vanbinnen was er een verdriet dat zich niet liet wegjagen en geen haast kende.
Dat heeft mij gevormd, op een manier die ik destijds niet kon overzien maar nu niet meer zou willen missen.
In die jaren ontdekte ik wat rouw echt met je doet. Hoe hij je dwingt om naar binnen te kijken, naar plekken waar je liever niet komt, en hoe er iets opengaat als je jezelf toestaat om te voelen wat er werkelijk is. Ik ben er sterker uitgekomen, niet harder, maar dieper, met meer begrip voor mezelf en voor anderen die dragen wat haast niet te dragen lijkt.
Ergens in dat proces kwam ik Human Design tegen, en het gaf taal aan iets wat ik al voelde maar niet kon verwoorden. Dat de manier waarop jij rouwt niet willekeurig is, maar geworteld in wie jij bent. Dat wat jij nodig hebt in verlies, hoe jij troost vindt, hoe jij verwerkt en weer op adem komt, allemaal samenhangt met hoe jij als mens in elkaar zit.
En dat inzicht wil ik met jou delen.
Human Design bij rouw
Ik betrek Human Design bij mijn rouwtips en gesprekken: het laat zien wie jij bent, en hoe jouw rouw werkt. Geen oordeel, geen stappenplan, wel ruimte, richting en herkenning in een tijd waarin niets meer vanzelf spreekt.
Het verliezen van jou als mijn zusje is zeer ingrijpend. We komen uit hetzelfde nest en hebben dezelfde genen. Met jou deelde ik mijn vroege geschiedenis, onze herkomst. De kindertijd hebben we samen doorgemaakt, we zijn met elkaar opgegroeid en onze levens met elkaar vergroeid. Met jouw overlijden is er een belangrijk stuk gedeeld leven tot stilstand gekomen. Ons gezamenlijke verleden gaat niet verder en we kunnen niet meer samen praten over onze kindertijd van vroeger. Met jou als zusje is er een bloedband die diep raakt tot in alle vezels van mijn bestaan.
Tekst uit de troostbundel ‘Ik rouw van jou’ van José Al
www.dewegnaarbinnen.nl
